Pani Izabela i Katarzyna to osoby, którym nie jest obojętny los i rozwój dzieci, które mają pod swoją opieką. Obydwie panie wygrały konkurs organizowany przez naszą fundację: „EEG Biofeedback z Hemmersbach Kids’ Family” i wykazały się ogromnym zaangażowaniem i świetnymi wynikami.
Porozmawiałam z nimi, by pokazać Czytelnikom i Czytelniczkom naszego bloga, czym na co dzień zajmują się nasze Terapeutki w placówkach, jak wygląda terapia i jakie przynosi efekty!
– Proszę opisać, jak wygląda Pani dzień pracy? Jakie wyzwania na co dzień Pani towarzyszą?
Izabela: Pracuję jako psycholog w Powiatowym Centrum Opieki i Wychowania w Pieszycach. Prowadzę dokumentację psychologiczną wychowanków, sporządzam diagnozy, prowadzę specjalistyczne zajęcia indywidualne z wychowankami oraz terapię EEG-Biofeedback. Rano, kiedy dzieci są w szkole, uzupełniam dokumentację. Po południu prowadzę zajęcia indywidualne, treningi EEG-Biofeedback oraz konsultacje psychologiczne.
Katarzyna: Mój dzień pracy jest wypełniony działaniami na rzecz podopiecznych z Domu Dziecka. Rozpoczyna się o godzinie ósmej. Pracuję jako nauczycielka wspomagająca dziecko ze spektrum autyzmu. Chłopiec ten jest wychowankiem Domu Dziecka, w którym pracuję. Wychowuję go od 4 roku życia aktualnie ma 10 lat. Zdecydowałam się na podjęcie tej pracy dla dobra chłopca, który bardzo źle znosi wszelkie zmiany. Przebywając w szkole z osobą mu znaną, którą akceptuje i nazywa „mamą”, funkcjonuje bardzo dobrze. Skończyły się napady złości i frustracji potrafię bardzo dobrze rozpoznać i wyciszyć nadchodzący problem emocjonalny.
– Czy zgadza się Pani ze stwierdzeniem „chcieć, to móc”?
Izabela: Zdecydowanie zgadzam się z tym stwierdzeniem. Głęboko wierzę, że pracując z młodymi ludźmi „pracujemy całymi sobą”. Pracując w placówce, nie spędzam czasu tylko w gabinecie psychologicznym. Wiele ważnych z psychologicznego punktu widzenia momentów, dzieje się w normalnym, codziennym życiu. Dlatego też staram się angażować w działania dotyczące różnych sfer z życia wychowanków. Bardzo często organizujemy wspólne wyprawy, spacery, wycieczki. Zachęcam młodzież do udziału w wydarzeniach artystycznych i społecznych organizowanych w najbliższej okolicy. Wspieram ich również w różnych konkursach i projektach, organizowanych m.in. przez Fundację Hemmersbach Kids’ Family. Uważam, że szczególnie dzieciom przebywającym w placówkach, pochodzących z trudnych środowisk, należy dostarczać wielu nowych doświadczeń i pozytywnie ich stymulować.
Katarzyna: Jak się chce pomagać innym, to wszystko można pogodzić - "chcieć to móc". W dni wolne prowadzę terapię Biofeedback. Czasem bywają dni zwątpienia, ale wystarczy, że spojrzę na uśmiechnięte buzie dzieciaków, którymi się opiekuję i wszystkie wątpliwości znikają. Praca w Domu Dziecka jest dużym wyzwaniem. Uczy nas pokory i szacunku, dla bólu i cierpienia drugiego człowieka. Walki z własnymi słabościami oraz ułomnościami.
– Z jakimi problemami borykają się dzieci, którymi się Pani opiekuje? Co jest największym wyzwaniem w dbaniu o ich rozwój?
Izabela: Zakres trudności, które ujawniają wychowankowie jest bardzo szeroki, od problemów z samodzielnością w czynnościach samoobsługowych po głębokie deficyty w funkcjonowaniu emocjonalnym i psychospołecznym. Pracuję z dziećmi nadpobudliwymi ruchowo, dziećmi impulsywnymi, z obniżonym potencjałem intelektualnym, dziećmi z FASD, z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, czy z zaburzeniami przywiązania. Największym wyzwaniem w mojej pracy jest to jak mądrze wspierać każde dziecko, uwzględniając jego indywidualną historię, potrzeby i możliwości. Nie ukrywam, że bardzo często zdarzają się chwile zwątpienia. W takich kryzysowych momentach, wracam do słów psycholog Małgosi Tomanik, która prowadziła cykl warsztatów dotyczących pracy z dziećmi z FASD, organizowanych przez Fundację Hemmersbach Kids’ Family: „Każde życzliwe spojrzenie, każde pozytywne odziaływanie wobec dziecka, ma działanie terapeutyczne”.
Katarzyna: Największym wyzwaniem dla mnie była chęć pomocy dzieciom po przejściach, które przychodzą z różnymi zaburzeniami między innymi: spektrum autyzmu, FAS, niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim lub umiarkowanym, dysleksją, niedowidzeniem lub niedosłuchem, zaburzeniami zachowania i emocji, depresją, dzieci niedostosowane społecznie lub zagrożone niedostosowaniem społecznym sprawiające problemy wychowawcze. Brakuje dostępu do specjalistów, dlatego cztery lata temu postanowiłam, iż będę się kształcić, aby móc jeszcze bardziej pomagać swoim podopiecznym. Zaczęłam robić studia podyplomowe z różnych specjalizacji między innymi: autyzm, oligofrenopedagogikę, surdopedagogikę, integrację sensoryczną, terapię pedagogiczną, arteterapię, socjoterapię, edukację wczesnoszkolna i przedszkolną, aktualnie kończę tyflopedagogikę. Mając ogromne doświadczanie (wiedzę praktyczną) zdobyte przez 17 lat pracy z dziećmi i młodzieżą z różnymi zaburzeniami, mogę specjalistyczne pomagać podopiecznym.
Podziel się tymi treściami i motywuj do pracy z popdopiecznymi!
Zachęcamy wszystkich opiekunów, opiekunki pracowników oraz pracowniczki placówek opiekuńczo-wychowawczych o podzielenie się tym wywiadem!
Nasze rozmówczynie:
Izabela Kajdan
Doświadczona psycholog pomagająca dzieciom i młodzieży w Powiatowym Centrum Opieki i Wychowania w Pieszycach. Prowadzi zajęcia indywidualne, sesje EEG-Biofeedback oraz konsultacje psychologiczne. Ciągle doskonali swoje umiejętności przez udział w szkoleniach i kursach, by jeszcze lepiej wspierać wychowanków.
Katarzyna Andziak
Od 17 lat opiekuje się dziećmi i młodzieżą przebywającą w instytucjonalnej pieczy zastępczej. Jej życiowym priorytetem jest niesienie pomocy dzieciom oraz młodzieży, które ze względu na sytuację życiową trafiły do domu dziecka bądź są w innej trudnej sytuacji życiowej.
